Poznajmy rasę Owczarka Belgijskiego

Owczarek belgijski jest rasą mało znaną gdyż nie nadaje się do hodowli masowej, jest to pies rodzinny i idealnie nadaje się dla osób aktywnych fizycznie. Jest bardzo przywiązany do swoich właścicieli, idealnie sprawdza się także w roli psa stróżującego i obronnego. Owczarki belgijskie występują w 4 odmianach, z których najbardziej efektowne są tervueren i groenendael.

Rasy Psów
2023-02-18
766 wyświetleń
Poznajmy rasę Owczarka Belgijskiego

Kilka słów o rasie Owczarek Belgijski

Owczarek Belgijski jest psem bardzo uczuciowym, przywiązanym do rodziny, inteligentnym, czujnym, o dużym temperamencie i szybkich reakcjach. Nauka przychodzi mu z łatwością, dzięki czemu nadaje się do szkolenia w różnych kierunkach. Może pełnić rolę psa stróżującego, obronnego, do poszukiwań osób zaginionych, idealnie sprawdza się na torze przeszkód lub w innych dziedzinach sportów kynologicznych. „Belg” jest także idealnym psem rodzinnym, towarzyszem zabaw i długich spacerów.

Ze względu na dużą wrażliwość psychiczną owczarków belgijskich, ich szkolenie powinno być prowadzone bardzo ostrożnie i delikatnie. Nie wolno psa do niczego zmuszać ani karać. Trzeba być konsekwentnym, ale stosować wyłącznie system nagradzania za dobre wykonanie poleceń. Efektem zbyt brutalnej i agresywnej tresury połączonej z rozbudzaniem agresji (np przy użyciu rękawa) są psy nerwowe, lękliwe, rzucające się na ludzi, nad którymi właściciele nie mają kontroli. Należy pamiętać, że szkolenie można rozpocząć dopiero w momencie, gdy całkowicie panujemy nad psem, gdy nie jest on nadmiernie agresywny lub lękliwy, gdyż kurs posłuszeństwa nie jest lekarstwem na kłopoty wychowawcze a jedynie ma na celu nauczenie psa pewnych komend. Wszelkimi problemami dotyczącymi zachowania psa zajmują się psychologowie dla zwierząt.

Podstawową rzeczą w przypadku owczarków belgijskich, jest zapewnienie szczenięciu prawidłowej i bardzo starannej socjalizacji.

Mały owczarek belgijski potrzebuje dużo miłości ze strony opiekuna, ale musi także znaleźć w nim oparcie, aby nie być zmuszonym do podejmowania decyzji. Bardzo ważne jest przyzwyczajenie szczenięcia do środowiska, w którym będzie żyło - do samochodów, ruchu, hałasów, ludzi itp.

Owczarek Belgijski nie jest psem dla ludzi nerwowych, lękliwych, brutalnych lub takich, którzy nie mają czasu dla psa. „Belga” nie można zamknąć na cały dzień w kojcu lub traktować wyłącznie jako psa pilnującego posesji. Nie można pozostawić go samego sobie, pozbawić możliwości obcowania z właścicielami. Owczarek belgijski potrzebuje towarzystwa, kontaktu z człowiekiem. Uwielbia robić coś dla swojego pana, wypełniać polecenia, aportować patyk lub pokonywać przeszkody. Wpatrzony we właściciela, przestępuje z nogi na nogę, oczekując niecierpliwie na komendę. Jest idealnym psem dla osób aktywnych, lubiących długie spacery.

 

 
uday

OWCZAREK BELGIJSKI- wzorzec

Tłumaczenie Joanna Kosińska

Pochodzenie - Belgia

Data publikacji wzorca : 13 marca 2001

Użytkowość

Z pochodzenia pies pasterski, obecnie głównie użytkowany jako obronny, stróżujący, do poszukiwań osób zaginionych a także jako pies rodzinny i sportowy (agility).

Historia rasy

Pod koniec XIX wieku, w Belgii istniało mnóstwo psów przewodników stad, w rozmaitym typie i bardzo zróżnicowanej szacie. W celu uporządkowania tego stanu rzeczy, grupa kynologów pasjonatów oddanych profesorowi A.Reul ze Szkoły Medycyny Weterynaryjnej w Cureghem, którego uznano za twórcę rasy. Lata 1891 - 1897 są latami oficjalnych narodzin rasy. Dnia 29 września 1891 założono w Brukseli Klub Owczarków Belgijskich i jeszcze w tym samym roku 15 listopada profesor A. Reul zorganizował w Cureghem przegląd psów. Przyjechało na niego 117 osobników, które spisano i wybrano najlepsze spośród nich. Przez kolejne lata prowadzono prawdziwą selekcję opartą na kojarzeniu krewniaczym, używając kilku najlepszych reproduktorów. 3 kwietnia 1892, został zredagowany przez Klub pierwszy szczegółowy wzorzec rasy. Zatwierdzono jedną rasę z trzema odmianami sierści. Rasie brakowało jednak prestiżu. Dopiero w roku 1901 pierwsze owczarki belgijski zostały zarejestrowane w Księdze Rodowodowej Królewskiego Związku Świętego Huberta (Société Royale Saint Hubert (L.O.S.H.). W czasie kolejnych lat, uparcie dążono do ujednolicenia typu i skorygowania wad. Można powiedzieć, że około roku 1910 typ i charakter owczarka belgijskiego był już ustalony. Historia owczarka belgijskiego rodziła wiele kontrowersji związanych z odmianami szaty i dopuszczalnymi umaszczeniami. Wszyscy byli natomiast zawsze zgodni co do jego budowy anatomicznej, charakteru i zdolności do pracy.

Zachowanie/charakter

Owczarek Belgijski jest psem czujnym i aktywnym, pełen energii i zawsze gotowy do działania. Jest nie tylko doskonałym stróżem stada, ale sprawdza się świetnie jako pies pilnujący obejścia. W razie potrzeby, bez wahania staje się upartym i gorliwym obrońcą właściciela. Łączy w sobie cechy psa pasterskiego, pilnującego, obronnego i użytkowego. Jego żywy temperament, czujność i pewność siebie, bez żadnej lękliwości czy agresywności, powinny być widoczne w postawie ciała oraz w dumnym wyrazie i uważnych, błyskotliwych oczach. Podczas oceny należy zwracać uwagę na „spokój” i „śmiałość”.

Ogólny wygląd

Owczarek Belgijski jest psem średniego wzrostu, harmonijnym w proporcjach, inteligentnym, krzepkim, przywykłym do przebywania na świeżym powietrzu, odpornym na zmiany pór roku i zmiany warunków belgijskiego klimatu. Dzięki harmonijnej budowie i dumnie noszonej głowie, owczarek belgijski wywołuje wrażenie elegancji i siły, co odziedziczył po starannie selekcjonowanych psach pracujących. Prócz swej wrodzonej zdolności pilnowania stada jest też wyjątkowym stróżem domu i obejścia. W razie potrzeby potrafi bez wahania i z determinacją bronić swego pana. Jest czujny i baczny; jego żywe i dociekliwe spojrzenie znamionuje inteligencję. Podczas oceny w pozycji statycznej, owczarek belgijski powinien się znajdować w swoich pozycjach naturalnych, bez kontaktu fizycznego z przewodnikiem.

Ważne proporcje

Owczarek Belgijski jest wpisany w kwadrat. Pierś sięga aż do poziomu łokci. Długość kufy jest równe lub nieco większa od długości głowy

  • Głowa: noszona wysoko, długa bez przesady, prostolinijna, dobrze rzeźbiona i sucha. Mózgoczaszka i kufa powinny być mniej więcej tej samej długości, co najwyżej z bardzo nieznaczną przewagą długości kufy, co daje wrażenie dobrze dopracowanej całości.
  • Mózgoczaszka: średniej szerokości, proporcjonalna do długości głowy, widziana z przodu raczej płaska niż zaokrąglona, ze słabo zaznaczoną bruzdą czołową; widziana z profilu górna linia czoła jest równoległa do górnej linii kufy; grzebień potyliczny słabo rozwinięty, łuki czołowe i policzkowe mało wydatne.
  • Stop: umiarkowany
  • Koniec nosa: czarny
  • Kufa: średniej długości, dobrze rzeźbiona pod oczami, zwężająca się stopniowo w kierunku nosa, w kształcie wydłużonego klina. Górna linia kufy jest prosta, widziana z profilu jest równoległa do linii czoła. Pysk jest dobrze rozcięty, co można stwierdzić, gdy pysk jest otwarty ; kąciki warg sięgają daleko do tyłu, szczęki są dobrze rozwarte.
  • Wargi: cienkie, dobrze napięte i mocno pigmentowane.
  • Szczęki/zęby: zęby mocne, regularnie rozmieszczone, białe zęby, mocno osadzone w dobrze rozwiniętych kościach szczęki. Zgryz nożycowy. Zgryz kleszczowy (cęgowy), który jest preferowany przez pasterzy i poganiaczy bydła, jest dozwolony. Uzębienie kompletne, zgodne ze wzorem zębowym. Brak dwóch przedtrzonowców PM1 jest tolerowany a trzonowców M3 nie brany pod uwagę.
  • Policzki: gładkie, bardzo płaskie, lecz równocześnie muskularne.
  • Oczy: średniej wielkości, ani nie wypukłe, ani głęboko osadzone, o lekko migdałowatym kształcie, brązowe w kolorze, preferowane ciemne. Krawędzie powiek są czarne. Spojrzenie szczere, ożywione, inteligentne i badawcze.
  • Uszy: raczej małe, wysoko osadzone, wyraźnie trójkątne, małżowiny dobrze zaokrąglone, spiczaste na końcach, sztywne, noszone prosto i pionowo, gdy pies ma wzmożoną uwagę
  • Szyja: smukła, lekko wydłużona, wznosząca się, dobrze umięśniona, rozszerzająca się stopniowo w kierunku łopatek, bez podgardla; kark lekko łukowaty.
  • Tułów: silny, lecz nie ciężki. Jego długość mierzona od wyrostka barkowego do guza kulszowego jest w przybliżeniu równa wysokości psa w kłębie.
  • Linia górna: linia pleców i lędźwi jest prosta.
  • Kłąb: zaakcentowany
  • Grzbiet: mocny, krótki, dobrze umięśniony.
  • Lędźwie: mocne, krótkie, wystarczająco szerokie, dobrze umięśnione.
  • Zad: dobrze umięśniony ; bardzo lekko spadzisty, wystarczająco szeroki, ale bez przesady.
  • Klatka piersiowa: niezbyt szeroka, ale za to głęboka. Żebra są w swej górnej części łukowato. Klatka piersiowa widziana z przodu jest mało szeroka, ale nie jest wąska.
  • Linia dolna: zaczyna się od spodu klatki piersiowej i podnosi lekko tworząc harmonijna krzywą w kierunku brzucha, który nie jest ani obwisły ani zbytnio podkasany, ale lekko wcięty i średnio rozwinięty.
  • Ogon: dobrze osadzony, mocny u podstawy, średniej długości, sięgający co najmniej do stawu skokowego; w spoczynku opuszczony do stawu skokowego z końcem nieznacznie wygiętym do tyłu; w akcji ogon jest noszony wyżej, ale powyżej linii poziomej; ogon jest wtedy bardziej wygięty, ale nigdy nie przypominać haka ani być skręcony w bok.
  • Kończyny przednie: widziane razem, mocny kościec, ale nie ciężkie ; o suchym i mocnym umięśnieniu ; pionowe z każdej strony i widziane z przodu idealnie równoległe.
    • Barki: łopatka długa i ukośna, dobrze osadzona, tworząca z kością ramieniową wystarczający kąt, idealnie wynoszący 110-115°.
    • Ramiona: długie i wystarczająco ukośne.
    • Łokcie: związane, ani odstające ani ściśnięte.
    • Przedramiona: długie i proste.
    • Nadgarstki: bardzo mocne i wyraźne.
    • Śródręcza: mocne i krótkie, na tyle na ile to możliwe prostopadłe do ziemi i tylko nieznacznie odchylone do tyłu.
    • Łapy: okrągłe, łapy kota ; palce łukowato wygięte i zwarte ; poduszki grube i elastyczne, paznokcie ciemne i grube.
  • Kończyny tylne: widziane razem, mocne, ale nie ciężkie ; z profilu są pionowe a widziane z tyłu idealnie równoległe; średniej długości, szerokie i mocno umięśnione.
    • Kolana: położone mniej więcej w linii pionowej przechodzącej przez biodro; kątowanie kolan normalne.
    • Uda: średniej długości, szerokie i umięśnione.
    • Stawy skokowe: blisko ziemi, szerokie i umięśnione, średnio kątowane.
    • Śródstopia: mocne i krótkie ; wilcze pazury nie są pożądane.
    • Stopy: mogą być lekko owalne ; palce łukowato wygięte i zwarte ; poduszki grube i elastyczne, paznokcie ciemne i grube.
  • Chody: chód żywy i swobodny, kryjący, jakby pies poruszał się bez najmniejszego wysiłku. Owczarek belgijski jest stale w ruchu i sprawia wrażenie niezmordowanego. Jego bujny temperament skłania go do ruchu raczej po okręgach niż liniach prostych. Ruch żywy i swobodny w każdym sposobie poruszania ; Owczarek Belgijski jest dobry w galopie , ale najczęściej używanym sposobem poruszania jest kłus. Kończyny poruszają się równolegle do płaszczyzny środkowej ciała. Przy dużej prędkości nogi zbliżają się do płaszczyzny środkowej; w kłusie amplituda jest średnia. Ruch jest regularny i swobodny, z dobrym wykrokiem nóg tylnych, górna linia pozostaje napięta, bez zbyt wysokiego podnoszenia przednich kończyn. Bez przerwy w ruchu, Owczarek Belgijski wydaje się nigdy nie męczyć; jego krok jest szybki, elastyczny i żywy. Jest zdolny do nagłej zmiany kierunku przy dużej prędkości ; dzięki swojemu żywiołowemu temperamentowi i potrzebie pilnowania i obrony, ma wyraźną tendencję do poruszania się po okręgu.
  • Skóra: elastyczna, mocno przylegająca na całej powierzchni ciała. Widoczne śluzówki dobrze pigmentowane.
  • Szata i odmiany: sierść, mająca u Owczarków Belgijskich różną długość, kierunek, różny wygląd i kolor, stała się kryterium, według którego wyróżniamy cztery ich odmiany : le Groenendael, le Tervueren, le Malinois et le Laekenois. Te cztery odmiany są sędziowane osobno, jak cztery odrębne rasy.

Rodzaj włosa

Rodzaj włosa: we wszystkich czterech odmianach sierść musi być gęsta, zwarta, o dobrej strukturze tworząca razem z podszerstkiem doskonałą ochronę.

  • Odmiana długowłosa: włos krótki na głowie, zewnętrznej stronie uszu i dolnej części kończyn, prócz części górnej od łokcia do nadgarstka porośniętej długim włosem tworzącym pióra. Na pozostałych częściach ciała włos jest długi, dłuższy i bardziej obfity na szyi i piersi, gdzie tworzy kołnierz i kryzę. Wnętrze ucha chronione jest przez kępki włosów. Włosy rosnące u podstawy uszu tworzą obramowanie głowy. Uda pokryte są bardzo długim i gęstym włosem, który tworzy tzw. portki. Ogon okrywają bujnie włosy tworząc pędzel (pióropusz). Groenendael i Tervueren są długowłose.
  • Odmiana krótkowłosa: Włos bardzo krótki na głowie, zewnętrznej stronie uszu i dolnej partii kończyn. Krótki na pozostałych partiach ciała, obfitszy na ogonie i wokół szyi, gdzie tworzy niewielką kryzę od podstawy uszu w kierunku gardła. Z kolei na tyłach ud włos jest nieco dłuższy, podobnie jak na ogonie (ale nie tworzy pióropusza). Odmiana krótkowłosa to Malinois.
  • Odmiana szorstkowłosa: To co przede wszystkim charakteryzuje tę odmianę to włos twardy i szorstki, sprawiający wrażenie rozczochranego. Długość włosa na wszystkich partiach ciała jednakowa - dokładnie ok. 6cm. Włos jest krótszy na kufie i z przodu kończyn. Włosy wokół oczu i okalające pysk nie mogą być przesadnie długie by nie maskowały kształtu głowy. Obowiązkowe jest jednak dobre i efektowne owłosienie kufy. Ogon nie powinien tworzyć pióra. Odmianą szorstkowłosą jest Laekenois

Kolorystyka

  • Maska: u Tervuerena i Malinois maska musi być wyraźna i obejmować górną i dolną wargę, kąciki ust oraz powieki, tworzącą w ten sposób jednolicie czarną strefę. Wymagane jest minimum 6 punktów pigmentowanych na czarno: oboje uszu, obie powieki górne oraz górna i dolna warga.
  • Czarny nalot: u Tervuerena i Malinois, nalot oznacza, że włosy mają czarne końce, co zacienia kolor podstawowy. Ta czerń jest w każdym przypadku jak „osmolenie” i nie może tworzyć ani dużych czarnych powierzchni ani prążków. U Laekenois nalon ten jest wyrażony bardziej dyskretnie. U wszystkich odmian dopuszcza się nieco białego na piersi i na palcach.
  • Groenendael: wyłącznie jednolita czerń.
  • Tervueren: wyłącznie płowy z czarnym nalotem lub szary z czarnym nalotem , zawsze z czarną maską ; jednakże kolor płowy z czarnym nalotem pozostaje kolorem preferowanym. Płowy powinien być w ciepłym odcieniu, ani zbyt jasny, ani wyblakły. Każdy pies, którego kolor jest inny niż płowy z czarnym nalotem lub nie ma wymaganej intensywności, nie może być uznany jako osobnik elitarny (zgodnie z regulaminem związku belgijskiego).
  • Malinois: wyłącznie płowy z czarnym nalotem i czarną maską.
  • Laekenois: wyłącznie płowy ze śladowym czarnym nalotem, głównie na kufie i ogonie.

Wysokość, ciężar i wymiary

Wysokość w kłębie: wymagana wysokość wynosi średnio 62 cm dla psów oraz 58 cm dla suk. Tolerowane odchylenia: 2 cm w dół lub 4 cm w górę.

Waga: psy średnio 25-30 kg, a suki średnio 20-25 kg.

Wymiary: średnie normalne wymiary u samca Owczarka Belgijskiego o wysokości 62 cm w kłębie:

  • długość tułowia (od wyrostka barkowego do guza kulszowego) : 62 cm.
  • długość głowy : 25 cm
  • długość kufy : 12,5 à 13 cm

Wady

Każde odstępstwo od wzorca należy uważać za wadę, która powinna wpływać na ocenę w stopniu zależnym od jej nasilenia.

  • Wygląd ogólny: ociężałość, brak elegancji; pies zbyt lekki, zbyt słaby; zbyt podłużny, nie dający się wpisać w kwadrat.
  • Głowa: ciężka, zbyt mocna, brak równoległości linii kufy i mózgoczaszki, niewystarczająco rzeźbiona lub sucha ; front zbyt zaokrąglony ; stop niewyraźny lub zbyt zaznaczony ; kufa zbyt krótka lub zbyt wąska ; kufa zakrzywiona; łuki brwiowe lub policzkowe zbyt wydatne.
  • Nos, wargi, brzegi powiek: ślady depigmentacji.
  • Uzębienie: siekacze źle ustawione. Poważna wada: brak siekacza, brak jednego przedtrzonowca P3 lub P2, brak trzech przedtrzonowców P1.
  • Oczy: jasne, okrągłe.
  • Uszy: duże, długie, zbyt szerokie u nasady, nisko osadzone, zbieżne lub rozbieżne.
  • Szyja: cienka, krótka ; krótka lub pofałdowana.
  • Tułów: zbyt wydłużony ; zbyt szeroka klatka piersiowa (cylindryczna)
  • Kłąb: niewyraźny, niski.
  • Linia górna: plecy i/lub lędźwie zbyt długie, słabe, zapadnięte lub wypukłe.
  • Zad: zbyt stromy lub podniesiony.
  • Linia dolna: zbyt lub za mało opadająca, za duży brzuch.
  • Ogon: osadzony zbyt nisko, noszony zbyt wysoko, tworzący obwarzanek, zakręcony.
  • Kończyny: kościec zbyt lekki lub zbyt ciężki ; złe ustawienie z profilu (np. śródstopia zbyt ukośne, słabe nadgarstki), z przodu (np. nogi iksowate lub kabłąkowate, łokcie odstające, etc.) lub z tyłu (np. tylne kończyny zbyt blisko siebie, beczkowate, stawy skokowe otwarte lub zamknięte, etc.) ; zbyt małe lub zbyt duże ukątowanie.
  • Stopy: otwarte.
  • Chody: ruch ściśnięty, wykrok zbyt krótki, zbyt mało impulsywny, złe przenoszenie przez plecy, chody podrygujące.
  • Sierść: u każdej odmiany - brak podszerstka
    • Groenendael i Tervueren: sierść wełnista, kręcona lub pofalowana ; niewystarczająco długa.
    • Malinois: włos półdługi tam gdzie powinien być krótki ; sierść szorstka ; włos twardy rozsiany pomiędzy krótkim; włos falisty.
    • Laekenois: włos zbyt długi, jedwabny, falisty, kędzierzawy lub krótki; kępki cienkich włosów, rozsiane w postaci kosmyków we włosach szorstkich ; nadmiar długiej sierści dookoła oczu lub porastającej dolne krańce głowy ; krzaczasty ogon.
  • Kolor: dla wszystkich odmian : biała plama na piersi tworząca plastron (gors) ; biały kolor na stopach wychodzący poza palce.
    • Groenendael: rude refleksy na czarnej sierści ; szare portki.
    • Tervueren: szary.
    • Tervueren et Malinois: pręgowany ; odcienie niewystarczająco ciepłe ; zbyt mało lub zbyt dużo czarnego nalotu, który tworzy czarne powierzchnie, niewystarczająca maska.
    • Tervueren, Malinois i Laekenois: płowy zbyt jasny ; kolor podstawowy za mało intensywny, wyblakły - tzw „sprany”jest uważany za wadę poważną.
  • Charakter: osobniki nie pewne siebie, zbyt nerwowe.

Wady eliminujące

  • Charakter: osobniki agresywne lub lękliwe.
  • Wygląd ogólny: brak typu rasy.
  • Uzębienie: tyłozgryz, przodozgryz, nawet bez utraty kontaktu (staw odwrócony) : zgryz krzyżowy brak kła C1, brak jednego łamacza górnego PM4 lub dolnego M1, brak jednego trzonowca (1M1 lub 1M2, za wyjątkiem M3), jednego przedtrzonowca PM3 oraz jednego innego zęba, lub łącznie trzech zębów (za wyjątkiem przedtrzonowców P1) lub więcej.
  • Nos, wargi, brzegi powiek: silna depigmentacja.
  • Uszy: opadające lub załamane.
  • Ogon: brak lub skrócony od urodzenia lub w wyniku amputacji ; noszony za wysoko i w formie zakręconego obwarzanka.
  • Sierść: brak podszerstka.
  • Kolor: wszystkie kolory, które nie odpowiadają opisanym odmianom ; zbyt rozciągnięte na piersi białe znaczenia, szczególnie jeśli sięgają kryzy; białe znaczenia na nogach, sięgające dalej niż do połowy śródstopia lub tworzące „skarpetki” ; białe znaczenia w innych miejscach niż palce i pierś ; brak maski, w tym również jaśniejsza kufa niż reszta szaty u Tervuerena i Malinois.
  • Wzrost: poza limitem

N.B. Pies powinien posiadać oba normalnie rozwinięte jądra opuszczone do moszny.

Krzyżowanie między odmianami zabronione, z wyjątkiem szczególnych przypadków, za zgodą narodowych komisji hodowlanych.

Komentarz do wzorca

Owczarek Belgijski jest to pies elegancki i zarazem odporny. Powinien mieć mocny kościec, doskonałe umięśnienie, nie może być w żadnym wypadku ociężały.

GŁOWA

Kształt głowy ma podkreślać elegancję tych psów, która nie jest absolutnie żadnym kompromisem z ich “wiejskością”. Głowa nie może być krępa, nieforemna, jak również nie może być zbyt wątła. Zgodnie ze wzorcem ma być „dobrze rzeźbiona”. Spróbujmy wytłumaczyć co należy rozumieć pod tym pojęciem.

Łuki jarzmowe (rys.) nie powinny być u tervuerena zbytnio wystające, gdyż nie jest pies o bardzo silnych szczękach jak rasy bojowe (łuki jarzmowe służą do dobrego przymocowania mięśni łączących szczękę z czaszką; im bardziej wystające łuki jarzmowe, tym bardziej umięśniona i mocniejsza szczęka). Mało wydatne łuki jarzmowe sprawiają, że głowa nie jest zbyt szeroka, szczęki są szczupłe i o odpowiedniej mocy a policzki są płaskie. To wszystko składa się na prawidłową rzeźbę głowy.

glowa

Mózgoczaszka powinna być średniej długości, to znaczy jej długość powinna być mniej więcej równa połowie długości głowy, przy czym nigdy nie może przewyższać długości kufy. Ma być z przodu bardziej płaska niż zaokrąglona. Jednak lekkie zaokrąglenie jest dopuszczalne. Stop nie powinien być zbyt wyraźny, ale też nie powinien być zaznaczony zbyt słabo. Mniejszym błędem jest stop trochę słabiej zaznaczony niż stop bardzo wyraźny, jednak całkowity brak stopu (jak u chartów) jest niedopuszczalny.

Oglądając psa z profilu, przedłużenia linii kufy i mózgoczaszki nie powinny się nigdy krzyżować. Lekkie zakrzywienie na końcu kufy, częste u osobników o długich kufach, jest wybaczalne. Zdarza się, że linia mózgoczaszki jest nieco pochylona do tyłu. Normalnie, wypukłość potyliczna jest mocno wygięta do tyłu, co doskonale widać z profilu, kiedy pies położy po sobie uszy. Jeśli jednak cała mózgoczaszka jest pochylona do tyłu, jest to wadą, mniej lub bardziej poważna w zależności od stopnia odchylenia.

Poważną wadą jest głowa o wklęsłym profilu lub o wypukłej mózgoczaszce, z mocno zaznaczonym stopem. (rys)

Wszystkie defekty należy oceniać w zależności od ich nasilenia, pamiętając, że głowa musi zachować swoją elegancję i szlachetny wyraz.

Wzorzec wymaga oczywiście dobrej pigmentacji nosa, powiek i warg.

ZGRYZ

Idealnym zgryzem jest zgryz nożycowy, ale zgryz cęgowy, preferowany przez owczarzy, jest tolerowany. Owczarek, kiedy prowadzi stado, jest stróżem, zgryz cęgowy, przy którym siekacze górne nie ześlizgują się na dolne, pozwala “szczypać” owce nie wyrywając wełny. Użytkowość Owczarków Belgijskich stawiana jest na pierwszym miejscu, jednak wzorzec preferuje zgryz nożycowy jak ten bardziej różniący się od przodozgryzu, który jest poważnym błędem.

OCZY

Mają być średniej wielkości, w kształcie migdałowym, ciemne, o charakterystycznym dla tej rasy spojrzeniu.

USZY

Uszy zgodnie ze wzorcem powinny być trójkątne, przy czym nie mogą to być to trójkąty równoboczne; nie powinny być także zbyt długie, zbyt duże. Powinny być osadzone wysoko, przy napiętej uwadze trzymane pionowo, blisko siebie, nie mogą jednak nigdy się dotykać (nie dotyczy to szczeniąt, u których uszy nie są jeszcze w ostatecznym połozeniu).

SZYJA

Aby ładna głowa była doskonale położona, potrzeba ładnej szyi. Pies z uszami na ramionach nie będzie posiadał niezbędnej elegancji. Szyja elegancka nie oznacza szyi prostolinijnej a wręcz przeciwnie, lekko łukowatą.

KOŃCZYNY

Owczarek belgijski to pies stworzony do życia na wolnym powietrzu, nie obawiający się niepogody i ciężkiej pracy. Powinien cały być solidnie zbudowany, ale za razem ma to być pies szybki, zwinny, dynamiczny, ekonomiczny w ruchach. Musi mieć zatem mocne, umięśnione, prawidłowo ustawione kończyny.

KOŃCZYNY PRZEDNIE

We wzorcu podane jest, że zarówno łopatki jak i ramiona powinny być długie. Z obserwacji wynika, że przy harmonijnej budowie łopatka i ramię są mniej więcej podobnej długości, co wraz z głęboką klatką piersiową i dobrze przylegającymi łopatkami daje odpowiedni kąt między łopatką a ramieniem (110-115°). Przedramię jest tylko trochę dłuższe od ramienia.

Co oznacza określenie „kąt wystarczający” ? Stwierdzono, że pies u którego kąt łopatkowo-ramienny wynosi 90 st., ma bardzo wydajny chód. Gdy kąt ten wynosi 130°, łopatka tworzy z linią poziomą kąt 65° a przedramię jest proste ze słabo pochyloną łopatka. Wzorzec natomiast wymaga łopatki ukośnej. Z anatomicznego punktu widzenia, łopatka powinna być ustawiona pod kątem 50-55°do linii poziomej. Kąt ustawienia ramienia w stosunku do poziomu jest nieco większy.

Można stwierdzić, że kąt między łopatką a ramieniem równy 110°, daje idealne ustawienie przedramienia dla Owczarka Belgijskiego, rasy, u której nigdy nie był i nie jest kładziony duży nacisk na kątowanie. A zatem łopatka i ramie są ustawione pod podobnym kątem do poziomu - 50-55°

Aby przedramiona były dobrze kątowane a klatka piersiowa wystarczająco głęboka, łopatka i ramię muszą być jednakowej i wystarczającej długości.

Śródręcza muszą być mocne i krótkie, co jest typowe dla rasy. Łapy są okrągłe, o wysklepionych, zwartych palcach, z elastycznymi, czarnymi poduszeczkami.

najlepiej, jeśli kończyny ustawione są prostopadle do ziemi, co oznacza, że śródręcze jest dokładnie przedłużeniem przedramienia. Jest to anatomia typowa dla Owczarka Belgijskiego, gdyż u innych ras śródręcza mają być zazwyczaj nieco pochylone. Często jednak pochylone śródręcze wiąże się z ich słabością.

przednie
lapy-przod

KLATKA PIERSIOWA, TUŁÓW

Określenie “silny, lecz nie ciężki” jest dobrym określeniem. Budowa ma być mocna, ale pies musi zachować zwinność i lekkość ruchów. Długość grzbietu powinna być taka sama jak wysokość w kłębie (idealny owczarek belgijski powinien być wpisany w kwadrat) przy czym dopuszcza się lekkie wydłużenie grzbietu u suk z racji na ich rolę matek.

Ważne, aby zachowane były „znamiona płci”. Tułów samca musi być dostatecznie silny, tworzący wraz z głową harmonijną całość. Musi uzewnętrzniać swoja męskość, podczas gdy samica powinna zachowywać cechy żeńskie – być nieco lżejsza, drobniejsza, bardziej wydłużona.

Pierś u Owczarka Belgijskiego nie może być zbyt wąska ani zbyt szeroka. Owczarek belgijski nie może przypominać rottweilera. Wszystkie części ciała muszą tworzyć harmonijną całość. Kłąb wysoko podniesiony, zaledwie pochylony zad, piękny, płynny ruch.

Górna linia powinna być prosta, szeroka i mocno umięśniona. Owczarek Belgijski ma być szeroki, muskularny w plecach. Oczywiście osobniki młodsze mają prawo być nieco mniej umięśnione i węższe w lędźwiach.

Zad powinien być zaokrąglony i pochylony w kierunku nasady ogona. Długość zadu (tj. odległość od guza biodrowego do guza kulszowego) warunkuje jego pochylenie i szybkość psa. Im dłuższy jest zad, tym większe ryzyko wystąpienia jego wad, ale równocześnie tym większą prędkość może rozwinąć pies.

KOŃCZYNY TYLNE

Mają być silne, o mocnym kośćcu i umięśnionych, twardych udach. Powinny poruszać się równolegle względem siebie, lecz w praktyce poruszają się nieco zbieżnie, co nie jest wielkim błędem u Owczarka Belgijskiego. Ważne jest natomiast, aby w pozycji stojącej kończyny były równoległe. Udo powinno być podobnej długości jak piszczel. Stawy skokowe mało ukątowane - kąt pomiędzy śródstopiem a podudziem wynosi ponad 130 stopni. Śródstopia prostopadłe do ziemi.

Piąty palec na tylnych kończynach (tzw. wilczy pazur) jest spotykany u tej rasy i jego obecność nie jest wadą. Można go usuwać w ciągu pierwszych 48 godzin życia szczenięcia.

lapy-tyl

OGON

Ogon jest szczególny, typowy dla rasy. Nie może być skrzywiony lub zawinięty.

SZATA

Czarna maska u tervuerena i malinois może być mniej lub bardziej rozległa, ale jej obecność jest obowiązkowa. Na części twarzowej nie mogą w żadnym wypadku występować miejsca jaśniejsze niż reszta szaty.

Jeśli chodzi o kolor szaty, to cała gama począwszy od płowego i od szarego aż do czarnego jest akceptowana. Kwestia uznawania kolorów była przez wiele lat tematem spornym, wzorzec był wiele razy zmieniany.

Najwięcej kontrowersji budziło podejście do umaszczenia piaskowego i szarego u tervuerenów. Są one zapisane w genach większości tervuerenów i trudno byłoby z dani na dzień je wyeliminować bez szkody dla rasy (wiele cennych osobników jest właśnie szarych lub piaskowych). Poza tym umaszczenie szare ma wielu zwolenników (np we Francji zawsze były i są traktowane na równi z płowymi).

Aktualny wzorzec uznaje zarówno umaszczenie płowe jak i szare, choć płowe ma być preferowane. W rzeczywistości obydwa umaszczenia uznaje się jako prawidłowe.

Ważna jest obecność czarnego nalotu. Psy mało poczernione wyglądają często bardziej blado w porównaniu z psami o tym samym odcieniu ze słabszym czarnym nalotem, podczas gdy zbytnie poczernienie daje aspekt przesadnie ciemny. Czarny nalot, aby być idealnym, powinien być taki, że gdy gładzimy psa ręką, jego szata pokrywa się jakby sadzą. Czarny nalot może występować bądź jako rozsianie sierści czarnej na futrze płowym, bądź jako obecność sierści “burej”, tzn. płowej od spodu i czarnej na końcu.

Oceniając tervuereny, trzeba zawsze brać pod uwagę wiek psa. Psy młode maja prawo nie mieć jeszcze czarnego nalotu. Ilość nalotu wzrasta zazwyczaj wraz z wiekiem psa. Z reguły bardziej obfity nalot występuje u samców niż u suk.

U groenendaeli kolor jedynym uznanym kolorem jest czysta czerń. Jeśli sierść jest miejscami szarawa lub czerwonawa, jest to wadą.

U wszystkich odmian dopuszcza się białą plamkę na piersi i ślady białego na końcach palców. Obecność białych plam poza piersią jest wykluczone. Również częsta obecność białej sierści w kryzie powinna obniżać ocenę. Tak samo białe plamy obejmujące stopy, wchodzące na śródręcze i śródstopie.

Sierść owczarka belgijskiego jest złożona z włosa okrywowego i wełnistego podszerstka. U lakenois sierść okrywowa powinna być szorstka, sucha i twarda. U malinois - krótka i nie płaska, tzn. powinna dobrze okrywać podszerstek i tworzyć warstwę. U odmiany krótkowłosej dopuszcza się obecność lekkich frędzli w wymienionych we wzorcu miejscach i piór z trochę dłuższego włosa na ogonie. Jednak ogólnie sierść malinois nigdy nie powinna być średnio-długa, zbliżona do tervuerenów.

U tervuerenów, jak i u groenendaeli, sierść musi być dostatecznie długa i obfita, jednak bez przesady. Owczarek Belgijski to nie Collie, więc nie ma ani żabotu ani tak obfitego futra. Charakterystyczny dla tervuerenów i groenendaeli jest kołnierz z bardziej obfitego włosa, o dostatecznej długości i zwykle dobrze przylegającego, warstwowego.

Przy ocenie Owczarków Belgijskich pamiętać jednak należy, że szata jest ważna, ale jest, jak mówił zootechnik Raoul Baron, tylko ozdobą formy.

RUCH

Psy te powinny poruszać się żywo, z zapałem, niezmordowanie. Kłus powinien być przemienny; tj. przednia lewa noga stawiana jednocześnie z tylną prawą, podczas gdy przednia prawa jest w pozycji z tyłu z tylną lewą.. Gdy pies porusza się kłusem dłużej, może on ulżyć sobie przechodząc w inochód. Nie jest to absolutnie zły sposób poruszania się, ale bardziej rażący i podczas prezentacji trzeba zawsze pomóc psu powrócić do normalnego kroku. Kłus ma być swobodny i posuwisty, krok długi, linia górna tułowia napięta.

 

maly 

Komentarze

Do tego postu nie dodano żadnych komentarzy

Dodaj nowy komentarz

Musisz się zalogować, aby dodać nowy komentarz. Zaloguj
Kategorie
Porady i Wskazówki
Artykuły dotyczące obchodzenia się z psami
Rasy Psów
Artykuły na temat psich ras.
Blog
Artykuły dotyczące funkcjonowania naszej story i bloga.
Ostatnio skomentowano